Yine de o, zaman kedisi pençesi ensemde, üzünç kemiğimden çekerken beni kendi göğüne, bir kahkaha bölüyor dokusunu düşler marketinin, uyanıyorum küstah sözcüklerle: Ey iki adımlık yerküre senin bütün arka bahçelerini gördüm ben ! Şubat,87 Nilgün Marmara